Mantelzorg geeft voldoening en dankbaarheid

Mantelzorg geeft voldoening. Dit is het 1e wat mantelzorgers aangeven als hen wordt gevraagd, wat mantelzorg voor hen betekent. Klopt dat voor jou ook?

Op de 2e plaats komt dankbaarheid. Ik kan me daar helemaal in vinden.

Mantelzorg geeft mij vele mooie momenten, vol trots, vol dankbaarheid en vol liefde voor mijn ouders en mijn pleegzoon. Het geeft zin aan mijn leven. Dat durf ik best te stellen. Wat ik voel, als ik merk, dat mijn pleegzoon iets van mij geleerd heeft, dat is niet te beschrijven. Zo mooi vind ik dat, als ik hem iets hoor uitleggen aan een ander kind, wat hij eerst zelf niet begreep. #Supertrots! Vol van #voldoening ;-).

Ook de opluchting van mijn moeder, als ik een of ander formulier heb bekeken en het blijkt niets om je zorgen over te maken, heerlijk. Of we lossen het samen op, supergezellig.

 

Als ik voor iemand zorg leer ik die persoon beter kennen. Zo werkt dit voor mij:

  1. We raken aan elkaar gewend. We leren elkaar kennen en vertrouwen.
  2. Ik kom in iemands privésfeer, huis of kamer.
  3. We brengen tijd met elkaar door.
  4. Bespreken voorkeuren, irritaties.
  5. Soms raken we elkaar aan, komen fysiek dichtbij. Voelen, ruiken, zien, horen, bijna alle zintuigen komen dichterbij.
  6. Ik word geraakt door een mooie opmerking of ik krijg een spiegel, die me aan het denken zet, we ontwikkelen ons contact samen.

Herken je dat ook, dat je degene waar je voor zorgt vaak beter kent dan je buurvrouw of je manager? (Ik noem maar willekeurig twee mensen ;-)) Doordat ik iemand beter leer kennen gaat het zorgen voor ook steeds beter. Dat geeft mij voldoening.

 

Persoonlijke ruimte

 

Als ik mantelzorg kom ik vaak letterlijk heel dicht bij iemand, in de persoonlijke ruimte. Daardoor leren we elkaar anders kennen, met alle zintuigen bedoel ik. De meeste mensen komen niet zo dichtbij. Je ziet iemand wel, maar je raakt die persoon niet aan, ruikt zijn of haar geur niet, blijft op 60 – 100 cm afstand. Zelfs bij familie.

 

Ik zorg voor een kind. Voor hem is aanraken belangrijk, al is het maar een troostende aai over de bol na een val op de knie, een knuffel op z’n haar voor het slapengaan of een stoeipartijtje. Ook niet aanraken is belangrijk, respecteren van grenzen als hij zich afwendt bijvoorbeeld. Door elke reactie leer ik mijn pleegzoon beter kennen en hij mij. En dat vervult mij met grote dankbaarheid. Van mijn pleegzoon en in mindere mate van mijn ouders krijg ik een spiegel, waar ik veel van leer over mezelf. Ik weet door wat ik heb meegemaakt met pleegzorg veel beter, wat mijn normen en waarden zijn, wat mijn grenzen zijn en wat ik belangrijk vind. En tegelijkertijd heb ik mijn man veel beter leren kennen, als partner en als opvoeder. Fijn!

 

Voelt het onveilig, dan betaal ik later de tol …

Als activiteitenbegeleider gaf ik soms muziektherapie bij een cliënt op de kamer. Het kwam voor, dat een cliënt dan mij aanraakte of dat ik me niet lekker voelde bij het gedrag van een cliënt, die in mijn persoonlijke ruimte kwam zonder duidelijke reden. Ik probeerde daar mentaal op te reageren, bijvoorbeeld door te denken: hij doet verder niets, laat maar. Dan ging ik over mijn eigen grenzen omdat ik dat professioneel vond. Als ik er wel wat van zei, was het vaak geen probleem. ‘Sorry, ik zal het niet meer doen.’ Toch was ik daarna nog steeds van slag. En die cliënt kwam soms niet meer naar de activiteit.

Nu weet ik, dat ik later de tol betaal, als iemand in mijn persoonlijke ruimte komt terwijl ik dat niet wil. Ik voel me dan langere tijd onveilig en niet lekker als zoiets gebeurt. Dat is niet een beredeneerd gevoel, maar meer een op de achtergrond sluimerend onbewust achtig gevoel. Gebeurt zoiets te vaak, dan krijg ik daar stress van. In die baan had ik ook vaak een onrustig gevoel als ik naar de kamer van die cliënt ging. Voldoening en dankbaarheid verdwenen op de achtergrond. Het werd meer moeten en alertheid. ‘Het is in het belang van de cliënt, dat ik de activiteit aanbied, dus ik ga nu naar zijn kamer om het te vragen.’De cliënt wilde uit schaamte ook niet meer mee doen. Ik bleef vragen om dit te doorbreken. ‘Ik weet dat hij nee gaat zeggen, maar ik blijf het vragen.’

Tegen mijn intuïtie in mensen blijven vragen om iets te doen gaat ook over mijn grenzen. Dat weet ik nu.

 

Ik ben dankbaar, dat ik de grenzen van mijn persoonlijke ruimte nu beter kan bewaken.

 

Omdat het karakter van degene waarvoor je zorgt kan veranderen kun je als mantelzorger ook in dit soort situaties komen. Bijvoorbeeld, je zorgt voor je ouders en ze worden steeds veeleisender of knorriger. Omdat dit erin sluipt laat je hen veel te lang over je grenzen gaan met dit gedrag.

 

  • Voel je wel eens, dat je zelf over de grenzen van jouw persoonlijke ruimte laat gaan?
  • Krijg je daar dan ook stress van? Of hoort het er voor jou misschien een beetje bij?
  • De grenzen bewaken van jouw persoonlijke ruimte en die van degene, die jij verzorgt, praten jullie daar wel eens over?

Wil je oefenen met liefdevol grenzen stellen, of met het voelen van je persoonlijke ruimte? Hier vind je informatie.

 

Vriendelijke groetjes Nanzz, coach voor mantelzorgers.

Pin It on Pinterest

Share This